Amosando publicacións coa etiqueta asasinatos. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta asasinatos. Amosar todas as publicacións

10/23/2015

Parco, de J. Sierra i Fabra



Parco, es una novela del autor catalán Jordi Sierra i Fabra
que trata de un chico al que llevan a un centro de menores por el asesinato de una persona. 
Es una historia juvenil que da un grito a la sociedad que nos rodea y que llevará a este niño a matar a una persona en medio de un bar rodeado de testigos. 
Parco no habla casi con nadie, excepto con el psicólogo. Hasta que en el final del libro comienza su verdadera historia al darse cuenta de su realidad interna que lo destroza por dentro.
 Por Abraham, 3º ESO

5/10/2015

Hyde, de David Lozano

Este libro trata sobre un grupo de estudantes de secundaria que son escollidos para ir a unha excursión rural. Esta consiste en pasar unha semana nunha casa rural, sen aparatos electrónicos.
O obxectivoé a incitación á lectura, pero o que en realidade provoca é a agresividade entre os estudantes e a caza entre eles. Aínda que eles no o saben, todos poden ser transformarse no asasino, e mentres, un profesor psicópata disfruta do xogo.
Por Thor, 3º ESO

11/27/2014

A praia dos afogados, de D. Villar



      A praia dos afogados é unha novela policíaca negra escrita por Domingo Villar e publicada pola Editorial Galaxia en 2009.
            O protagonista e policía vigués, Leo Caldas, recibiu unha chamada alertando pola aparición dun corpo na praia da Madorra. Este cadáver é  o de Xusto Castelo, un  habitante de Panxón dedicado a pesca de baixura. Tras unha autopsia, o forense Guzmán Barrio, comproba que pola posición da brida coa que apareceron atadas as mans de Castelo non pode ser un suicidio senón un asasinato.
           
Co tempo, van descubrindo que a súa morte ten moito que ver co afundimento do Xurelo o 20 de decembro de 1996 e o acontecido esa noite de tempada no mar entre o capitán da tripulación, os outros tres mariñeiros e unha muller veciña de Aguiño, e tras un tempo investigando as probas indican que Marcos Valverde é o asasino.
            En resumo,  esta é unha novela  chea de intriga e incerteza ata o final, destacando como o mellor personaxe e protagonista a Leo Caldas polo seu afán de investigación e maila compaxinación dese traballo xunto co programa de radio que este dirixe. Mentres que Estevez, o axudante de Leo é o personaxe que menos me gustou pola violencia que pode amosar en certos momentos da historia.  Pareceume unha das mellores novelas policíacas do momento a cal eu recomendo.
Por Daniel V., 1º BAC

Para saber máis:


“A Praia dos Afogados” pertence á novela negra. O autor é Domingo Villar e a editorial Galaxia. Neste libro nárrase a búsqueda pola costa galega do asasino de Xusto Castelo, un mariñeiro de Panxón. Todo acontece unha mañá na que o mar arrastra o cadáver do mariñeiro ata a Praia da Madorra. Os veciños da vila pensan que o pobre home se suicidara, mais as primeiras investigación amosan unha realidade diferente e Caldas comeza a investigar. Sen rastro algún da barca de Castelo nin de ningunha posible testemuña á que preguntar, Leo decide mergullarse no ambiente da vila. Así, coñece os veciños da redonda e interrógaos sobre o suposto asasinato. Mais todos se mostran reacios a desvelar as súas sospeitas e, cando falan, apuntan nunha dirección insólita: pantasmas. Un asunto sen dúbida espinoso para o inspector que, ademais, ten que lidiar co forte carácter do seu axudante aragonés, un home alto e grande, tan imponente fisicamente como a hora de falar, o cal non logra adaptarse á retranca galega. Este é, sen dúbida, o personaxe que máis me gustou xa que lle achega un toco de humor fundamental ó libro. Con todas estas intrigas por resolver, resultoume unha novela cun argumento moi entretido. Atópanse continuos cambios de guión, o que o converte nun libro difícil de predicir e, polo tanto, máis interesante. Así, non podes imaxinar cal é o asasino ata case as últimas páxinas. Con todo, poderíase mellorar, xa que tamén ten un lado máis negativo. Ó igual que ten un argumento certamente interesante, a súa narración é, por veces, pouco fluída e, en ocasións, extensa de máis. Penso que moitas das descricións son innecesarias e nárranse sucesos sen transcendencia algunha no desenlace final da historia. Un exemplo é a cantidade de capítulos destinados unicamente a narrar o que comía nun bar ó xantar. Na miña opinión, poderíanse suprimir, alomenos, cen páxinas. Non obstante, este problema non desmerece o libro, o cal me gustou moito e, por suposto, recomendo lelo. Por Álvaro C., 1º BAC

2/06/2014

El extranjero, de A.Camus

El extranjero nos relata la historia de Meursault, un hombre adulto con una vida normal y monótona. Pero la personalidad de Meursault hará que su vida parezca la más extraña. Siente total indiferencia hacia todo y todos. Le da igual todo lo que pueda pasar, y lo asimila todo sin ningún problema.
Apenas en ciertos momentos a lo largo de la breve novela tiene sentimientos fuera de esta gama cromática de emociones. Estos sentimientos aparecen cuando, movido por el azar y las circunstancias lo permiten, comete un asesinato, y es a partir del juicio y de su estancia en la cárcel previa a su ejecución, cuando se da cuenta de todo aquello. 

Su falta de reacciones propias de los hombres se demuestran desde el principio del libro, con la muerte de su madre, que no le causa más que sueño y sofocos, que incluso están provocados más bien por el calor. Ésa es la actitud que siente hacia todos los acontecimientos de su vida, con mayor o menos asombro. Apatía hacia su trabajo, hacia sus amigos, hacia sus vecinos, hacia Marie, una mujer con la que mantiene una relación (ignoro si era su novia en todos los sentidos de la palabra pues en ningún momento se confirma), etc. Las escasas ocasiones en las que experimenta nuevas sensaciones son fruto de sus reflexiones en la cárcel, lo cual es una completa ironía, porque casualmente, le declararon culpable no por culpa del asesinato cometido, sino por la tranquilidad e insensibilidad mostrada el día de la muerte de su madre, aunque obviamente a efectos legales, le dictaminan responsable del crimen. Es decir, que cuando le culpabilizan (moralmente) por falta de escrúpulos, es cuando comienza a sentir realmente. De todas maneras, mantiene su actitud serena y pasiva hacia la muerte, que acepta como algo natural, propio del orden de las cosas.

No sé si era la intención de Camus, pero creo que el libro, además de reflejar una de las millones de personalidades existentes en el mundo, pretendía realizar una crítica. Crítica a todas aquellas personas que juzgan si no entras en los estereotipos sociales. En este caso, esa persona cobra forma humana con el fiscal de juicio, quien hace especial atención siempre en que están juzgando no a un asesino formado por la casualidad, sino a un monstruo inconmovible y frío de corazón, solamente porque es alguien indiferente hacia la vida. Por otro lado, las últimas reflexiones del libro son brutales y realmente profundas, marcadas por su cólera y su rabia, que hacen de sus cavilaciones algo apasionante de leer. 

Respecto al estilo del libro, se puede decir que es muy sencillo al principio, y que a medida que avanza, su lenguaje aumenta de nivel, llegando a tener numerosas metáforas y elipsis que pueden hacer su lectura algo difícil, pero no pesada. 
Por Fadi, 1º Bac

2/02/2014

El camino de Sherlock, Andrea Ferrari

El libro relata la historia de Francisco Méndez, un adolescente de 14 años con una gran inteligencia. Su madre espera muchas cosas de él, pero a Francisco solo le interesa una cosa: los libros de Sherlock Holmes. Tres asesinatos de mujeres provocan que Francisco intente averiguar qué tienen en común y saber quién es el causante de ello.

Esta obra me ha gustado mucho ya que trata sobre todo de misterio con algo de humor. Lo que menos me ha gustado ha sido que su madre siempre le esté exigiendo cosas que a él no le gusta hacer.

La historia trata sobre el misterio. La ambientación y el tiempo son actuales. El lugar en el que se desarrolla la historia es en Argentina. La forma en la que está escrita es sencilla.

Los personajes que más interesantes me han parecido fueron “Sherlock” y Violeta. Sherlock, aunque sea un intelectual, le gustan mucho los misterios y ve el mundo como si fuera un rompecabezas que hay que unir; Violeta, por su gusto por las arañas, es interesante y repulsiva, lo que hace que se vea una persona misteriosa.

Con el que me puedo identificar sería con Francisco ya que a mi también me gustan los misterios y Sherlock Holmes es un buen detective que hace que los misterios se vuelva más interesantes. Yo, al igual que Francisco, también leí El sabueso de los Baskerville, y es una gran obra.
Por Silvia, 1º BAC